Połowa wszystkich poważnych chorób spowodowana jest przez złe odżywianie. Zwolennicy leczenia głodem przekonują, że człowiek mógłby żyć dłużej, gdyby zadbał o odpowiedni pokarm. Dlaczego? Bo tak naprawdę czas ludzkiego życia został zaprogramowany na 140 lat. Tyle lat może bić nasze serce! Gdybyśmy sami powoli się nie zabijali i umieli żyć zgodnie z prawami natury, byłoby to możliwe.

Głodówka lecznicza to operacja bez skalpela. Jest to najstarsza, najprostsza i najbardziej naturalna metoda lecznicza. Usuwa to co jest w organizmie chore i szkodliwe, a wzmacnia to, co zdrowe. Prowadzona w granicach rozsądku nie naruszy żadnej użytecznej tkanki, natomiast spowoduje wyleczenie wielu chorób lub znaczną poprawę.

W efekcie głodówki mamy piękna skórę, smukłą linię i co najważniejsze – mamy zdrowie. Można więc sterować swoim wiekiem, zwalniając proces starzenia się.

Na turnus głodówkowy, trwający około 2 tygodni, wybrać się można z Discimusem. W zależności od terminu odbywa się on w Szczyrku lub Ustce, a kuracjuszom oferowana jest opieka lekarska, zajęcia ruchowe, różne terapie medycyny naturalnej oraz zabiegi kosmetyczne.

Wspaniały sposób na relaks!

Wielkim, do niedawna nierozwiązanym problemem atarowców, była zagadka: czy Montezuma’s Revenge! da się w ogóle ukończyć? Oficjalnie jest tak: kiedy dojdziemy do komnaty z posągiem Montezumy, trzeba być uważnym i wykonywać podskok w momencie, gdy posąg tupie – wtedy nic się Pedrowi nie stanie. Gdzieś w okolicach tej komnaty jest skarbiec. SKARBIEC! Ale gdzie?! I czy jest w ogóle? Przez długie lata nikt nie dał jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie, i sprawa ta regularnie powracała w dyskusjach o małym Atari. Tymczasem pod koniec XX wieku prawda wyszła w końcu na jaw z samego źródła.

“Parker Brothers zdecydowali się wydać grę, ale okroili ją do wersji kartridżowej (czyli znane Preliminary Monty), która wymagała tylko 16kb RAM-u – taki był wtedy standard pamięci w komputerach. Z “oficjalnej” wersji Montezumy znaczna część została usunięta, włącznie z intrem. Niemniej ktoś w Parkerze wypuścił też na rynek mój oryginał: niedokończoną wersję na Atari – jeszcze przed wydaniem kartridżowej. W rezultacie wersja gry, którą zna każdy, jest tą, za którą nigdy mi nie zapłacono. Nigdy nie ukończyłem Montezuma’s Revenge!, bo wiedziałem, że w Parker Brothers zamierzają skrócić grę i nie potrzebują pełnej wersji. I tak wygląda historia.”

I na koniec post Jurka Soboli, który znalazł ciekawostkę, też zapewne jedną z rzeczy, których w Montezuma’s Revenge nie poprawił Rob. “Z 15 lat temu odkryłem, że (mając tylko jeden sztylet i pochodnię) po prawych drzwiach koło posągu można wejść do licznika punktów, trzeba umiejętnie skoczyć w prawo i przenosisz się do okienka z inventory, stań pod sztyletem, podskocz i całe okienko wypełni się sztyletami. Potem trzeba wyskoczyć (ale już nie pamiętam, jak) i skacząc w górę wewnątrz muru wyjść do korytarza. Zabijasz czachy, zdobywasz punkty i nowe życia, i tak w kółko aż zniszczysz wszystkie czachy, co mi się nigdy nie udało, bo straciłem cierpliwość… Może na emeryturze, z wnuczkami, mi się to uda i będę chodził w glorii i chwale z wawrzynu liściem zdobiąc skroń.”

W jakiej kolejności Jane Austen pisała swoje powieści? Kiedy były wydane po raz pierwszy?

Rozważna i romantyczna. Pierwsza wersja powieści powstała w 1795 roku jako zbiór listów. Została ostatecznie wydana w 1811 roku, w trzech tomach jako dzieło Autorstwa pewnej Damy.

Duma i uprzedzenie ukazała się drukiem w 1813 roku. Powieść powstawała od października 1796 do sierpnia 1797 roku. Rękopis o tytule Pierwsze wrażenia został poprawiony przez Austen w 1812 roku i ze zmienionym tytułem ukazał się jako jednotomowa Powieść Autorki Rozważnej i romantycznej. Duma i uprzedzenie szybko doczekała się kolejnych wydań.

Mansfield Park wydano w 1814 roku w trzech tomach. Została napisana w latach 1811-1813.

Emmę opublikowano w 1816, w trzech tomach z dodaną dedykacją dla Księcia Regenta. Powieść powstała od 21 stycznia 1814 do 29 marca 1815 roku.

Opactwo Northanger oraz Perswazje Ukazały się w 1818. Pierwsza z nich napisana została w latach 1798-1799 pod innym tytułem – Susan. Mimo, że rękopis sprzedano wydawnictwu, to książka nie została wydana. W 1816 brat, Henry Austen zdołał odkupić książkę od wydawcy.

Perswazje powstały w okresie od 8 sierpnia 1815 roku do roku 1816.
Obie powieści opublikowano w czterech tomach już po śmierci Jane Austen jako dzieło Autorki “Dumy i uprzedzenia”, “Mansfield Park” i in.. Wydanie to zawierało notę biograficzną twórczyni.

W 1870 roku James Edward Austen-Leigh opublikował Wspomnienia o Jane Austen. Do drugiego wydania tej książki dołączono również Lady Susan i fragmenty dwóch innych opowiadań. Była to pierwsza publikacja Lady Susan, Watsonów, dwóch usuniętych rozdziałów Perswazji i wyjątków z niedokończonej powieści Sanditon. To ostatnie dzieło ukazało się w całości dopiero w 1925 roku.

Jane Austen napisała również trzy tomy opowiadań pod wspólnym tytułem Juwenilia. Tom pierwszy opublikowano w 1933 roku. Tom drugi, zawierający Historię Anglii ilustrowaną akwarelami siostry Jane – Cassandry, wydano w 1933 roku pod tytułem Miłość i przyjaźń. Tom trzeci, zawierający opowiadanie Catharine, or The Bower oraz nieukończoną Evelyn, ukazał się w 1951 roku.

Dwutomowe Listy Jane Austen opublikowano w 1884 roku wraz ze wstępem i komentarzami Edwarda, lorda Brabourne (syna bratanicy Jane, Fanny Knight). W 1932 roku wydano natomiast Listy Jane Austen do jej siostry Cassandry i innych.

Tak więc ukończone powieści powstawały w następującej kolejności:

Rozważna i romantyczna
Duma i uprzedzenie
Opactwo Northanger
Mansfield Park

Emma
Perswazje

Założone w 1972 r. przez trójkę przyjaciół Nolana Bushnella, Teda Dabneya i Larry’ego Bryana przedsiębiorstwo Atari rozpoczęła swój rozwój od prostej gry Pong. Prototyp został przetestowany we wrześniu 1972 w małym barze w Sunnyvale. Efekt przeszedł oczekiwania konstruktorów gry – automat błyskawicznie zapełniał się 25-centówkami. Wkrótce maszyny do gry w Pong zaczęły pojawiać się wszędzie i z niektórych można było uzyskać nawet 200 dolarów tygodniowo. Do końca 1973 Bushnell i spółka sprzedali 2500 automatów, do końca 1974 – już 8000. Maszyny kosztowały 1200 dolarów, podczas gdy koszty wytworzenia mieściły się w granicach 300-400. Dzięki sukcesowi tego produktu Atari stało się ważnym konkurentem dla najważniejszych przedsiębiorstw produkujących gry zręcznościowe – Midway i Bally.