Współczesny podróżnik, turysta i pielgrzym ma o wiele lepiej, niż jeszcze kilkadziesiąt lat temu, by nie wspominać o warunkach sprzed wieków. Kiedyś własne nogi i wóz życzliwego gospodarza, dziś – zorganizowana wycieczka albo własny samochód i GPS, w ostateczności – pociąg. Kiedyś noclegi w karczmie lub przydrożnym stogu siana – dziś hotel lub dom pielgrzyma. Dawniej suchy prowiant, dziś – restauracja. Dawniej rozmowy z mieszkańcami, dziś – zawsze chętny zawodowy przewodnik. Jakiż komfort! Ale czy czasem w tej wygodzie coś nam nie umyka? Czy nasza podróż, pielgrzymka nie staje się zbyt wyjałowiona z emocji, nie nazbyt plastikowa?

Ale przecież i cel naszej podróży się zmienił. Sanktuarium maryjne w Licheniu – dawniej mały kościółek, dziś ogromna bazylika. Czy nie dawne sposoby podróżowania nie dostarczały nam większych wzruszeń? Ale przecież nie powrócimy do nim, nie da się, nie miało by to sensu. I nie jest potrzebne, żeby odkryć na nowo prawdziwe emocje pielgrzymowania. Wystarczy wyłamać się z tej wycieczkowej maszyny i obejść ogromne sanktuarium na własnych nogach, by ujawnił nam się ogrom wiary. Wystarczy siąść samotnie, z dala od zagłuszającego nas głosu zawodowego przewodnika, żeby złota bazylika ukazała nam swoje serce dawnego kościółka. Wystarczy zrezygnować z anonimowego hotelu, życzliwy gospodarz zaoferuje nam nie tylko nocleg na kwaterze, ale i domowy posiłek, i rozmowę od serca, i opowieści, jakich przewodnik z wycieczki nie zna. Licheń Stary potrafi jeszcze witać jak dawniej.